PUPU's profile^PUPU^PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
^PUPU^27 February ตอนนี้เปลี่ยนแนวเพลงที่กำลังอินแล้วนะคะ ตอนนี้เปลี่ยนแนวเพลงที่กำลังอินแล้วนะคะ
23 January เพลงที่กำลังโดนใจในตอนนี้วันนี้ฟังเพลงสามเพลงนี้ด้วยความตั้งใจ แล้วรู้สึกโดนกับตัวเองยังไงไม่รู้
ปีที่แล้วมีความรู้สึกว่า อะไรๆที่เกิดขึ้นมา ตั้งแต่ต้นปี...ไม่ดีเลย มีแต่เรื่องตลอดเวลา
พอถึงสิ้นปีก็มีเรื่องอีกนะ เป็นเรื่องสุดท้ายของปี 07 มีเรื่องให้เหงาๆ แต่ต้องขอบคุณเพื่อนๆและพี่ๆทุกคนที่อยู่เป็นเพื่อน ไปไหนมาไหนด้วย เป็นเพื่อนคุย และเป็นกำลังใจให้นะคะ
แค่ใครซักคน ว่าน AF2
ไม่มีใครเข้าใจ กับคำว่าเหงาใจ
เหนื่อยแท้จริง อย่างตัวฉัน เฝ้ามองนาฬิกา ผ่านไปทีละวัน ผ่านพ้นไป อย่างเชื่องช้า *เบื่อความเหงา เบื่อความจริง ที่เจอ เบื่อความรู้สึก ที่ว่างเปล่า ที่เป็นอยู่ ทุกวัน **และฉันต้องการ แค่ใครสักคน อยู่ตรงนี้ ยืนเคียงข้างฉัน ทุกวันเวลา สุขและทุกข์ ไปกับฉัน วันที่เจอ เรื่องเลวร้ายมา จะมีใคร บ้างไหม อยากมีใครสักคน ที่จะคอยนั่งมอง เมื่อฉันยัง ไม่กลับมา ตื่นมาทุกๆวัน ก็คอยจะพูดจา อยู่ข้างกัน ไม่ไปไหน
ปีใหม่ใหม่ โรส ศิรินทิพย์ เดินตามถนนผู้คนมากมายไม่มีรอยยิ้ม
หลายคนก็ดูเหน็ดเหนื่อยแต่กลับไม่เป็นตามใจที่ต้องการ เราเองก้อน้อยใจกับชะตาตัวเองแบบนั้น เฝ้าถามตัวเองตลอดเมื่อไหร่จะดีเหมือนคนทั่วไป *อย่าท้อกันเลยหาทางใหม่ๆ ไม่ว่าปีนี้หรือว่าปีไหนต้องดีกว่าเดิม หากเราล้มจนยืนเรี่ยวแรงยังมี อย่าเก็บไปคิดแล้วไม่ต้องใส่ใจ ให้เป็นปีสุดท้ายจะไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายทุกทีที่เจอซ้ำๆตอกย้ำข้างในหัวใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าตื่นขึ้นมามองที่ปลายฟ้าแล้วค่อยลองเดินอีกครั้งชีวิตยังมีความหวังในปีใหม่ๆ เราเองก็เหงาใจจากกันคนที่มีเจ้าของ หัวใจเคยมีคนจองแต่มาวันนี้ไม่มีแม้ใคร เราเคยอิจฉาคนที่จูงมือเดินกันแบบนั้น ยิ่งเห็นก็ยิ่งโดดเดี่ยวไม่มีใครเหลียวมามองฉันเลย เรื่องราวผ่านมาข้ามปีต่อไปยังมีสิ่งใหม่ที่ยังรอเราอยู่ตรงนั้น ชีวิตยังมีความหวัง ชีวิตต้องมีความหวังในปีใหม่ๆ 1ปี 1นาที เจ เจตริน
มันจบไปแล้วมันผ่านไปแล้วก็พอจะเข้าใจ
ก็มีแค่แผลที่อีกไม่นานมันคงหาย ให้ยาเวลารักษาทุกสิ่งและทำให้เข้าใจ ก็เหมือนไม่เป็นอะไรกลับมาดีเหมือนเดิม *แต่จะดีถ้าเธอไม่โทรมาโกรธตัวเองที่รับสาย ก็เลยรู้ว่าที่เจ็บยังไม่หาย **แค่ 1 นาที นาทีที่เราพูดกันก็รู้ได้เลยตอนนั้นว่าฉันไม่เคยจะลืมเธอได้เลย ก็หลอกตัวเองมานานไม่เคยจะรู้เลยเก่งมาตั้งนานไม่เป็นอะไร หลอกตัวเองมานานนับปีแต่มาแพ้เพียงแค่นาทีที่คุยกับเธอ จบไปแล้วมันผ่านไปแล้วและยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมแผลไม่เคยจะลบและเลือนหาย ใครบอกเวลารักษาทุกสิ่งและทำให้เข้าใจ อยากรู้ต้องนานเท่าไหร่และทำให้หายดี ก็มีแค่แผลที่อีกไม่นานมันคงหาย ให้ยาเวลารักษาทุกสิ่งและทำให้เข้าใจ ก็เหมือนไม่เป็นอะไรกลับมาดีเหมือนเดิม *แต่จะดีถ้าเธอไม่โทรมาโกรธตัวเองที่รับสาย ก็เลยรู้ว่าที่เจ็บยังไม่หาย **แค่ 1 นาที นาทีที่เราพูดกันก็รู้ได้เลยตอนนั้นว่าฉันไม่เคยจะลืมเธอได้เลย ก็หลอกตัวเองมานานไม่เคยจะรู้เลยเก่งมาตั้งนานไม่เป็นอะไร หลอกตัวเองมานานนับปีแต่มาแพ้เพียงแค่นาทีที่คุยกับเธอ จบไปแล้วมันผ่านไปแล้วและยังไม่เข้าใจ ว่าทำไมแผลไม่เคยจะลบและเลือนหาย ใครบอกเวลารักษาทุกสิ่งและทำให้เข้าใจ อยากรู้ต้องนานเท่าไหร่และทำให้หายดี 15 January 1 ปี 2 เดือน 2 สัปดาห์เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจังเลย ดูเหมือนแป็บเดียว แต่จริงๆแล้วผ่านไป 1 ปีกว่าๆ แล้วซินะ
ทำไมความรู้สึกมันไม่ได้แตกต่างกับตอนที่เฮียจากไปแรกๆเลย ความรู้สึกคิดถึง นึกถึง ยังมีอยู่ตลอดเวลา
คงไม่มีใครรู้หรอกว่า อารมณ์นี้มันเป็นยังไง จริงๆนะ ถ้าไม่โดนกับตัวเองไม่รู้หรอก ว่ามันรู้สึกเศร้า และแย่มากแค่ไหน
กับการสูญเสียคนที่เรารักที่สุดไปอย่างกระทันหัน โดยไม่คาดฝัน และเป็นการถูกฆ่าตาย (ภาพตอนโดนทำร้ายมันวนเวียนอยู่ในหัว
ตลอด ไม่รู้ว่าเฮียจะเจ็บ จะทรมานมากแค่ไหน ไม่รู้ว่าการนอนอยู่กลางถนน รอให้คนมาช่วย มันจะเจ็บปวดทรมานและหนาวแค่ไหน)
ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุแล้วเสียชีวิต หรือว่าเป็นการป่วยตาย เราว่า เรากับทุกๆคนในบ้านคงไม่เศร้าขนาดนี้หรอก
ทุกคนเจ็บปวด ทุกคนเสียใจ ทุกคนหมดกำลังใจที่จะทำทุกอย่าง แต่ชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไป...
คนรอบข้างก็ได้แต่ปลอบใจ ได้แต่พูดว่า มันผ่านมาแล้ว อย่าไปคิดมากเลย ใครๆก็พูดได้นะ ถ้าไม่เจอกับตัวเอง
พี่สาวเพื่อนพี่เราคนนึงก็เพิ่งเสียชีวิตไป ด้วยโรคมะเร็ง เราก็ได้แต่พูดคำเดียวว่า เค้าไปสบายแล้ว มีอะไรให้ช่วยก็บอก
คงไม่มีคำพูดใดๆ นอกจากคำว่า เสียใจด้วย เพราะเรารู้ว่า การสูญเสียเป็นอย่างไร คำปลอบใจใดๆ มันก็ไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นมากหรอก
แต่การที่มีใครซักคนอยู่เป็นเพื่อน เงียบๆ ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย แค่นี้ก็รู้สึกดีแล้ว...
พรุ่งนี้ก็วันเกิดน้องปริ๊นแล้วล่ะ เรารู้สึกเศร้าจังเลย... การที่เค้าไม่มีพ่ออยู่ในวันเกิดเค้าเนี่ย มันเศร้าเนอะ ไม่รู้จะทำยังไง...
ทุกวันนี้เค้ายังพูดอยู่เลยว่า ... อันนี้ป๊าสอนปริ๊นต่อ อันนั้นป๊าสอนปริ๊นเล่น... เศร้า
03 November วันนี้ครบรอบหนึ่งปีที่เฮียจากไปปีหนึ่งแล้วซินะ ทำไมหัวใจยังรู้สึกเศร้าอยู่เลย
คิดถึงเฮียทุกวัน ทุกครั้งที่ขับผ่านถนนเชื้อเพลิง ทุกครั้งจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันลุมเข้ามาในหัวสมอง เป็น shot shot เลย
ยิ่งเห็นภาพในข่าวที่ลงในหนังสือพิมพ์มติชนฉบับวันนี้ ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า ยิ่งอ่านยิ่งเจ็บใจ คิดอยู่ในใจว่า"... ทำไมมึงต้องยิงพี่กู...ทำไมมึงต้องฆ่าพี่กู... พี่กูไปทำไรให้มึง..."
เฮียต้องนอนหนาวอยู่บนถนนซึ่งไรหลักฐานความเป็นตัวตน ไม่รู้ว่าตอนนั้นเฮียจะทรมานแค่ไหนนะ ไม่รู้ว่ารอให้คนมาช่วยเนี่ย นานแค่ไหน ไม่รู้ว่ารู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน
แต่สภาพที่ไปเห็นที่ รพ.จุฬา ยังจำติดตาจนถึงวันนี้ เฮียนอนหลับตา หัวบวม ตัวแข็ง... และคงไม่ฟื้นขึ้นมาอีกต่อไป ไม่มีใครสามารถช่วยได้ แม้แต่หมอ
ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วแบบไม่ทันตั้งตัว เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดมาก่อน ไม่เคยคิดว่าเรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นกับครอบครัวเรา รู้สึกช็อคมาก ทำอะไรไม่ถูก นอกจากร้องไห้
แล้ววันนี้ 1 ปีก็มาถึง เฮียจากไปแล้วหนึ่งปี สำหรับเรา มันเร็วมาก เร็วจนไม่อยากเชื่อว่านี่ผ่านไปปีหนึ่งแล้ว เหมือนเหตุเพิ่งเกิดเมื่อเดือนที่แล้วเลย
ยังไม่กล้ามองรูปเฮียเหมือนเดิม ถึงแม้ว่ารูปเฮียจะตั้งไว้ให้เห็นชัดอยู่ก็ตาม แต่ก็พยายามไม่มอง มองแล้วอยากร้องไห้... มองแล้วภาพต่างๆ มันจะผุดขึ้นมา
มองแล้วรู้สึกเศร้า... มันทรมานนะกับการที่สูญเสียคนรักไปอย่างไม่คาดฝันมาก่อน
เมื่อปีที่แล้ว คิดว่าเวลาจะช่วยรักษาจิตใจคนเราให้ดีขึ้น แต่สำหรับครอบครัวเรามันช่วยได้นิดหน่อยเท่านั้น พวกเรายังรู้สึกเศร้าอยู่ลึกๆในใจตลอดเวลา
อาจจะเห็นว่าพวกเรายิ้ม แต่แล้วในใจยังร้องไห้อยู่...
I can feel what you want me to do... Please give me a sign when you need me to do anything... I can feel !!!
I believe one thing... You are around us and looking for us. I know you are protecting us from danger and harm.
I'll try not to cry but I can't promise.
Just want you to stay in peace and don't worry about mama... I do my best to take care of her.
N'Ying kid tueng H'Pump mak mak na...
02 November Almost 1 yearวันนี้เป็นอะไรไม่รู้ รู้สึกแปลกๆ
อาจจะเป็นเพราะว่า เมื่อคืนฝันถึงเฮียมั้ง ไม่เคยฝันถึงเฮียตั้งนานแล้วเหมือนกัน
แต่เมื่อคืนนี้ก็ฝันเศร้าเหมือนกันนะ เหมือนว่าไปเที่ยวกับเฮีย ไม่แน่ใจว่าต่างจังหวัดหรือต่างประเทศ แต่จำได้ว่า อยู่ในโรงแรม
เที่ยวด้วยกันมา ประมาณหนึ่งอาทิตย์ เหลือคืนสุดท้ายแล้ว เฮียเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วก็บอกว่า เฮียรู้สึกเหมือนจะเป็นลม หายใจไม่ออก
เราก็ทำอะไรไม่ถูก ก็ได้แต่ประคองไว้ ให้เฮียอยู่บนตัก เพราะว่าเฮียตัวหนักมาก แถวนั้นก็ไม่มีใครอยู่
เราก็ได้แต่บอกว่า เฮียทนไว้ก่อนนะ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว อย่าเพิ่งหลับนะ ลืมตาไว้ เราก็พยายามคุยไปเรื่อยๆ
ถามว่า อาการเป็นไง เจ็บตรงไหนรึเปล่า เพื่อไม่ให้เฮียหลับ สุดท้ายก็มีคนมาช่วย แต่ว่าเฮียหายใจไม่ออกแล้ว แล้วก็หลับไป...
สุดท้ายเราก็ได้แต่ร้องไห้ เสียใจว่า เราช่วยอะไรเฮียไม่ได้เลย ได้แต่นั่งกอดเฮียแล้วก็ร้องไห้ ไม่ให้เฮียจากไป จากนั้นก็ตื่นขึ้นจากความฝัน
ไม่รู้ว่าสื่อถืออะไรเหมือนกันนะ
พรุ่งนี้แล้วซินะ ก็จะครบรอบ 1 ปี ที่เฮียเสีย ความรู้สึกไม่ต่างกับปีที่แล้วเลย
พูดตรงๆว่า รู้สึกเศร้ามากกว่าตอนที่เฮียเสียไปใหม่ๆอีก พอใครพูดใครถามถึงเรื่องเฮียแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยอะ
You are always in our Hearts and Minds. I wish I could do something to get you back. It's such a suffering period after you have been far apart. 14 September H'Pump...Songs for you...Dear My Dearest H'Pump,
These two songs are especially for you... ONLY you... ever and never!!!
เพียงเวลาแค่ไม่นาน ทำให้เราได้คุ้นเคย สุขและทุกข์ที่ล่วงเลย มันทำให้เรายิ่งผูกพัน แต่เวลา คือสิ่งเลวร้ายอีกเช่นกัน
เวลาช่างแสนสั้น มันทำให้เราต้องจากกัน *สุดเส้นทาง ปลายขอบฟ้า ชะตาได้กำหนด ไม่อาจจะพบกัน แต่ตัวฉันไม่เคยจะลืมเธอ ภาพเก่าคืนย้อนมา จุดจบคือน้ำตา และรักที่ยังไม่เคยจางหาย ** แม้ว่าวันนี้ เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆ นั้นไม่เคยจางหาย ตราบที่ดาวเต็มฟ้า เธอยังคงวนเวียนในหัวใจ หลับให้สบาย สักวันคงพบกัน "พี่ชายสุดที่รัก สร้อยแสงจันทร์-ความทรงจำ
ภาพของฉันและเธอ ทุกสิ่งที่เธอให้ฉัน
ที่...ที่เรา..นั้นเดิน..ไป..ด้วยกัน ปล่อยให้เป็นอดีต ใส่กล่องวางทิ้งไว้ ทำเป็นลืมมันไป แต่ทำไมไม่ดีขึ้นเลย *เพราะแค่เพียงหลับตา ก็เห็นภาพเธออยู่อย่างนั้น ยังไม่มีสักคืน ที่ฉันจะลืม ...ว่ายังคงรักใคร **หากฉันใช้สมองจดจำเรื่องราว ก็ยังพอจะลืมเธอได้ แต่ฉันใช้...หัวใจ เก็บความทรงจำเรื่องของเรา ต่อให้พยายามสักเท่าไหร่ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ทิ้งเรื่องราวรอบ ๆ กายไป อยากจะทิ้งเธอไปให้ไกล แต่ความรักกลับยิ่งฝังลึกในใจขึ้นทุกที จะทำไงให้ตื่น จากคืนที่ฉันฝันว่า...ยังมีเธอ ทั้งที่ความจริงไม่มี จะทำอย่างไร ... ถึงจะลืมเธอได้เสียที... You might not know how much we are thinking of you... It's deeply depressed when you left us away... You couldn't imagine how we live WITHOUT you... Our hearts are crying every single day... Only one thing that we can do is praying... pray for you... wish you protected us and wish you were in peace.
N'Ying kid tueng H'Pump mak mak...
20 July จะ 9 เดือน แล้วซินะดูเหมือนเวลาจะช่วยให้ทุกสิ่งดีขึ้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นจิตใจและสภาพแวดล้อมจะกลับมาดีพร้อมเหมือนเดิม
หม่าม้ามักจะกล่าวถึงเฮียอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะทำอะไร จะพูดว่า เฮียเราก็ชอบทำ... ชอบกิน... ชอบดู... ฯลฯ ซึ่งเราก็สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกและสัมผัสความรู้สึกของคนเป็นแม่ได้
นอกจากนี้ ความคิดถึงของเราที่มีต่อเฮีย มันไม่เคยลดน้อยลงไปเลย หลังจากที่เฮียจากไป ก็ยังคิดถึงเฮียทุกวันเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน แต่จิตใจเราก็เข้มแข็งขึ้น ถึงแม้ว่า มีคนจะกล่าวถึงบ้างบางเวลา ถ้าเลี่ยงที่จะไม่พูด ก็จะเลี่ยง เพราะมีความรู้สึกว่าน้ำตามันเอ่อทุกครั้งที่จะพูดถึงเฮีย
กลับมาบ้านทุกครั้งจะเห็นหน้าเฮียอยู่ในห้องกินข้าว เวลากินข้าวต้องไม่มองนะ ไม่งั้นกินไม่ลงอะ จริงๆ
ในบางครั้งทีวีประกาศข่าวบางข่าว ที่มีเรื่องคล้ายๆกับเฮีย ก็จะไม่ดู ไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเจ็บปวด กลัวที่จะเห็น กลัวที่จะรับรู้ กลัวที่จะเจ็บปวด เพราะมันจะทนไม่ได้ ต้องเลี่ยนช่องทุกที
ส่วนน้องปริ๊น จริงๆแล้ว แกเป็นเด็กที่ไม่ค่อยซนมาก บางครั้งก็ดื้อตามภาษาเด็ก อย่างน้อยๆ ปริ๊นก็ยังจำรายละเอียดหลายๆอย่างที่พ่อเค้าทำให้ได้อยู่บ้าง
อีกไม่กี่เดือนก็จะครบปีแล้ว หวังว่าสภาพจิตใจของทุกคนในบ้าน จะดีขึ้นเรื่อยๆ |
|
|||||
|
|
